بارش برفی بیست و چهار

همانند یک کابوی تنها، سرگی با شور و اشتیاق زندگی خود را به پرورش سنتی اسب در ارکوتی غیرقابل نفوذ سیاحا اختصاص می‌دهد؛ پرمافراست و نبود جاده‌ها، برق و کانال‌های ارتباطی به این معناست که هیچ کس دیگری برای اتکا وجود ندارد جز خود فرد. سرگی فردی حساس و درون‌نگر است؛ او واقعاً به خانواده، جامعه و طبیعت احترام می‌گذارد. او به استقلال و آزادی‌ای که این زندگی می‌آورد عشق می‌ورزد هرچند فداکاری‌های عظیمی لازم است، از جمله انزوای کامل و بیگانگی با فرزندان خود. کارگردانی ویژه‌ای تصاویر اسب‌های ساخانه را در عظمتشان به نمایش می‌گذارد و شهرهای پساشوروی و مناظر بی‌کران تاگا را که سرمای بی‌رحم از صفحه عبور می‌کند، به هم پیوند می‌دهد.