این یک کار واقعی است

چرا تماماً یک عمر تلاش در حوزهٔ فرهنگی نمی‌تواند معتبر باشد؟ وزیر آموزش و پرورش اعلام کرده است که یک‌سوم بودجهٔ انجمن‌های آموزش بزرگسالان cut می‌شود و پول به جای آن در برنامه‌های آموزشی که منجر به «شغل‌های واقعی» می‌شود، سرمایه‌گذاری می‌شود. نسل بعدی خالقان چه وضعی پیدا می‌کند؟ و در جامعه وقتی مسیرهای ورود به сектор فرهنگی به طور فزاینده‌ای کمیاب می‌شوند، چه چیزی را از دست می‌دهیم؟