بعد از آغاز جنگ، پلاک‌های یادبود با نام قربانیان سرکوبی بیش از گذشته برداشته می‌شدند. پروژه آدرس آخر منابع لازم برای مقابله با این خرابکاری را نداشت. گروهی از فعالان وارد عمل شدند: آنها به صورت موقتی پلاک‌های کاردبورد می‌ساختند و تصمیم گرفتند کسانی را که مسئول این کار بودند شناسایی کنند.