خیابان دوطرفه

افرادی که با هم آشنا نبودند، به طور همزمان خانه های خود را برای بیست و چهار ساعت عوض می کردند. هر نفر یک دوربین قابل حمل همراه داشت و آزادی کامل داشت تا در خانه غریبه هر چه می‌خواهد را فیلمبرداری کند. هر شرکت‌کننده سعی کرد یک «تصویر ذهنی» از «دیگری» را توسعه دهد در حالی که با اشیاء شخصی خود و جهان خانگی‌شان همراه است. در پایان تجربه، هر کس گزارش شخصی خود را درباره اینکه چگونه دیگر را تصور می‌کرد ارائه کرد. «خیابان دوطرفه» پروژه‌ای است که به واقعیت انسان شهری که تنها زندگی می‌کند می‌پردازد. این اثر تلاشی برای کمی بی نظم کردن این واقعیت‌هاست. با استفاده از دوربین فیلم، شرکت‌کنندگان شخصیت خود را (از طریق دیدگاه دیداری) به شخصیت دیگری که حضور ندارد القا می‌کنند. انزوای خود را در جریان نگاه کردن به دیگری و بودن کمرنگ می‌کنند.