دولتمندِ ارِنسون در قالب چهاردَردهٔ موسیقیِ کلاسیک، با تاریخ پنجاه‌ساله و نه گرِمی‌های معتبر و هزاران کنسرت، به بیانِ تصمیم دشوارِ کنار گذاشتن از چیزهایی که دوست دارند می‌پردازد: موسیقی‌ای که می‌نوازند و دوستانی که گرامی می‌دارند. فیلم با بازنماییِ صریحِ سلطنتِ پیرگشت و ندایِ خروجِ نَورِ نسلِ جدید به پایان می‌رسد و به ما می‌گوید پس از آخرین Curtain چه بر سر ما می‌آید.