از سال ۱۹۶۷، کتابچهٔ نقدی گی دوبور با عنوان «جامعهٔ آیینهٔ تماشایی» پایهٔ نظری اساسی برای هر تلاش در تحلیل جامعه سرمایه‌داری تصاویر است که در هر جنبه‌ای از زندگی در جهان غرب نفوذ کرده است. ما در بمباران مداوم حسی از رسانه‌ها زندگی می‌کنیم تا ما را به عنوان مصرف‌کنندگان منفعل نگه دارد؛ وضعیتی که از دههٔ انقلاب ۶۰ به طور دقیق‌تر بهبود نیافته است. چه کار باید کرد؟ و چگونه می‌شود نظریه‌ای که به خود تصویر و هم‌چنین بهTil-around Debord and situationism نمی‌پردازد را به صورت فیلمی روایت کرد؟ هنرمند رکسی فرهات و فیلمساز گوران هوگو اولسون «آیندهٔ دوبارهٔ گای دوبور» ایده‌های دوبور را به قرن ۲۱ منتقل می‌کنند. خودِ گای دوبور در فیلم‌های ضدِ خود با مداخلات هزل‌آمیز در یک اثر بصری که نه خود را نقد می‌کند و نه رونقِ اطرافِ دوبور و سایچیزیسم را کم می‌کند، ارائه می‌شود.