خط داستانی
گذشته، حال و آینده. شیوهٔ پایانی مبهم فیلمی دیداری است که در فضایی روایت میشود که خطوط بین گذشته، حال و آینده در تجربهای فانتاسمیک حل میشوند—نوعی کشف پارانورمال از ادراک، تمایل و تخیل تعالییافته. فیلم تماشاگر را در بُعدی بینای میکند که دنیاهای بیدار و رویاگونه با هم فرومیروند و از ما میخواهد به ماهیت زمان و جهانهای آوانگارانهٔ آنگونشناسی در بیان دیدن و شنیدن بیندیشیم.
