خط داستانی
در سال ۲۰۰۷ هنرمند جان توومیک میگوید ایدههایی که او را به موفقیت رساند دیگر جاذبهای ندارند و میخواهد کار تازهای انجام دهد؛ یک فیلم بلند پیرامون ندارد و تا شکل بگیرد طرحهایی میسازد. او فیلمبرداری، نقاشی و تحلیل میکند اما همه چیز همچون پژواکی از گذشته است و آینده در جهان درونی او پنهان است که به دیگران اجازه ورود نمیدهد. هنر از تنهایی زاده میشود، این باور اوست.
