بگذار این آخرین باشد

یاشار، آپو، کوبوای گالی، جِوات و ارطغرول تنها هدفِ زندگی‌شان این است که شکم‌شان را سیر کنند و هرگز از شور و اشتیاق بزرگشان، نوشیدنیِ وِن را، حتی برای یک روز هم، جدا نباشند. این پنج نفر که از روزمرگی زندگی می‌کنند، می‌دانند چگونه از فضای سیاسیِ طوفانیِ آن زمان بهره ببرند تا به اهدافشان برسند. این پنج کودکِ بی‌خانمانِ خیابانی با هم روبه‌رو می‌شوند و به ناچار در صبح ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۰ با محدودیتِ رفت و آمد روبه‌رو می‌شوند. ولی تنها «خانه»‌ای که می‌توانند به آن بازگردند همان خیابان‌هاست. در نتیجهٔ یک سری سوءتفاهم‌های کمدی، خود را در کنار زندانیان سیاسی در همان زندان می‌یابند.