آکرمن مدت کوتاهی را به تنهایی در آپارتمانی کنار دریا در تل آویو سپری می کند. او از آپارتمان فیلم می گیرد و در روایتش درباره خانواده اش، هویت یهودی اش و دوران کودکی اش صحبت می کند. او می پرسد آیا زندگی عادی روزمره در اینجا ممکن است و فیلمبرداری گزینهٔ واقع گرایانه ای است یا نه.