با ترکیب روایت مستند و داستانی، تصویری از پیتر ون استراتن نقاش سیاسی مطرح، سری طولانی همدلی با آگنس و مجموعهٔ بی‌شمار طرح‌های خنده‌دار از زندگی روزمره ترسیم می‌شود. مصاحبه‌ها با ون استراتن در خارج، خانه و محل کار با نماهای نمایشی از آگنس یکی می‌شود. او می‌گوید: این من هستم که با پوششی زنانه نشان داده شده‌ام. دوربین با نگاه به شانهٔ او وقتی ون استراتن نقاشی‌های سیاه‌وسفید با قلم و جوهر می‌کشد از کنار او بالا می‌رود. طنز او تند و گاه خشن است؛ او افراد را در بی‌قیدی، غم و خلاف‌کاری‌شان با چشمی شگرف به چهره و حالت‌هایشان می‌نگرد. از طریق نقاشی‌ها و داستان‌هایش دربارهٔ تجربه‌های شخصی‌اش با الکل، روابط، خانواده، سلامت و جنسیت و همچنین عشق مادام‌العمرش به پرندگان در میدان باز صحبت می‌کند.