ژان گابین الکسیس مونکوژ (متولد ژان الکسیس مونکوژ)، معروف به ژان گابین (۱۷ مه ۱۹۰۴ – ۱۵ نوامبر ۱۹۷۶) بازیگر و خواننده فرانسوی بود. او که یکی از چهره های کلیدی سینمای فرانسه محسوب می شود، در چندین فیلم کلاسیک از جمله پپه لو موکو (1937)، توهم بزرگ (1937)، Le Quai des brumes (1938)، La bête Humaine (1938)، Le jour se lève (1939) و Le plaisir (195) بازی کرد. او در طول دوران حرفه ای خود دو بار برنده خرس نقره ای بهترین بازیگر مرد شدجشنواره بین المللی فیلم برلین و جام ولپی برای بهترین بازیگر مرد از جشنواره فیلم ونیز به ترتیب. گابین به خاطر نقش مهمی که در سینمای فرانسه ایفا کرد، به عضویت لژیون دونور درآمد.

گابین با نام ژان الکسیس مونکوژ در پاریس متولد شد، پسر مادلین پتی و فردیناند مونکوژ، صاحب کافه و مجری کاباره که نام هنری او گابین بود که در زبان فرانسوی نام کوچکی است. او در vروستای مریل در بخش سن و اواز (اکنون والدواز)، در حدود 22 مایلی (35 کیلومتری) شمال پاریس. او در Lycée Janson de Sailly شرکت کرد. گابین زود مدرسه را ترک کرد و تا سن 19 سالگی به عنوان کارگر مشغول به کار شد تا اینکه وارد تجارت نمایشی شد و کمی در تولید Folies Bergère شرکت کرد. او قبل از رفتن به سربازی در نقش های فرعی مختلف به ایفای نقش ادامه داد.

پس از اتمام خدمت سربازی خود در مارین Fusiliers، او retuوارد تجارت سرگرمی شد و با نام هنری ژان گابین در هر آنچه در سالن‌های موسیقی پاریس و اپرت‌ها ارائه می‌شد کار می‌کرد و از سبک آواز موریس شوالیه تقلید می‌کرد که در آن زمان بسیار محبوب بود. او بخشی از گروهی بود که به آمریکای جنوبی سفر کرد و پس از بازگشت به فرانسه در مولن روژ کار کرد. بازی‌های او مورد توجه قرار گرفت و نقش‌های صحنه بهتری به وجود آمدند که منجر به بخش‌هایی در دو فی صامت شدlms در سال 1928.

دو سال بعد، گابین در یک محصول 1930 Pathé Frères، Chacun sa شانس، به فیلم های صوتی تبدیل شد. او با بازی در نقش‌های فرعی، بیش از دوازده فیلم در چهار سال آینده ساخت، از جمله فیلم‌هایی به کارگردانی موریس و ژاک تورنور. اما او تنها با بازی در ماریا چاپدلین، محصول 1934 به کارگردانی جولین دوویویر، شهرت واقعی به دست آورد. او سپس به عنوان یک قهرمان رمانتیک در درام جنگی 1936 انتخاب شدLa Bandera; این دومین فیلم به کارگردانی Duvivier او را به عنوان یک ستاره بزرگ معرفی کرد. سال بعد او دوباره با Duvivier در Pépé le Moko بسیار موفق تیم شد. محبوبیت آن باعث شناخت بین المللی گابین شد. در همان سال او در فیلم توهم ژان رنوار بازی کرد، فیلمی ضدجنگ که به مدت شش ماه بی‌سابقه در یکی از تئاترهای شهر نیویورک اکران شد. به دنبال آن یکی دیگر از آثار مهم رنوار، La Bête Humaine (هوman Beast)، یک تراژدی فیلم نوآر بر اساس رمان امیل زولا با بازی گابین و سیمون سیمون، و همچنین Le Quai Des Brumes (بندر سایه ها)، یکی از کلاسیک های رئالیسم شاعرانه مارسل کارنه کارگردان. کاریزما خشن او را می توان با همفری بوگارت و جیمز کاگنی مقایسه کرد.

او در سال 1939 از همسر دوم خود طلاق گرفت. ...

منبع: مقاله "Jean Gabin" از ویکی پدیا به زبان انگلیسی، دارای مجوز تحت CC-BY-SA.